Սիրո ճամփով է, որ կընթանանք դեպի փրկություն․ Անթիլիասի Մայրավանքում Ոտնլվայի կարգ է կատարվել

Սիրո ճամփով է, որ կընթանանք դեպի փրկություն․ Անթիլիասի Մայրավանքում Ոտնլվայի կարգ է կատարվել

Աւագ Հինգշաբթի, 2 Ապրիլ 2026-ի երեկոյեան ժամը 4:00-էն սկսեալ, հաւատացեալներ հաւաքուած էին Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողոկոսութեան Անթիլիասի Մայրավանքի Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ Մայր Տաճարին մէջ՝ մասնակից դառնալու համար Ոտնլուայի սրտայոյզ արարողութեան, որուն հանդիսապետեց Ն.Ս.Օ.Տ.Տ. Արամ Ա. Սրբազնագոյն Կաթողիկոսը։

Մայր Տաճարի Սուրբ Խորանին վրայ կանգնած էին Քրիստոսի 12 աշակերտները խորհրդանշող երկու միաբան հայրեր եւ դպրեվանեցի տասը աշակերտներ։ Աւետարանական ընթերցումներու եւ շարականներու երգեցողութեան ճամբով ներկայացուեցաւ ոտնլուայի դէպքը։ Ապա, Վեհափառ Հայրապետը, հետեւելով մեր Փրկիչին օրինակին, մէջքին ղենջակ կապած, լուաց յիշեալ տասներկուքին ոտքերը։

Արարողութեան աւարտին Նորին Սրբութիւնը յաւուր պատշաճի պատգամեց՝ կեդրոնանալով Աստուծոյ սիրոյն վրայ։ Ան ըսաւ, որ սէրը քրիստոնէական գործելակերպին առանցքն է եւ այդ պատճառով ալ Աստուած Իր Միածին Որդին աշխարհ ղրկեց մարդոց փրկութեան համար։ Այս գծով, Հայրապետը ընդգծեց, որ, իբրեւ հաւատացեալներ, սովորական կերպով պէտք չէ մօտենանք սիրոյ, այլ պէտք է հասկնանք, որ Աստուած սէր է Իր էութեամբ։ Շարունակելով պատգամը՝ ան դիտել տուաւ, որ Աստուածաշունչի իւրաքանչիւր էջ կը պարունակէ սիրոյ ներկայութիւնը, ուղղակի թէ՛ անուղղակի կերպով, որովհետեւ Աստուածաշունչը Աստուծոյ յայտնութեան պատմութիւնն է, եւ այդ մէկը սիրոյ յայտնութիւնն է։ «Այսօր, մեր եկեղեցին, անգամ մը եւս կու գայ յիշեցնելու իր հաւատացեալներուն, թէ որքա՜ն էական է սէրը մեր կեանքին մէջ։ Սիրոյ ճամբով է, որ մենք կ՚ընթանանք դէպի փրկութեան ճանապարհ, արքայութեան դռները կը բացուին մեր առջեւ, քանի որ, ինչպէս Յովհաննէս Պլուզ Վարդապետ

Անթիլիասի Մայրավանք

Անթիլիասի Մայրավանքը (Սուրբ Աստվածածին վանք) Լիբանանի մայրաքաղաք Բեյրութից հարավ գտնվող Անթիլիաս ավանի կաթոլիկ հայության հոգևոր և մշակութային կենտրոնն է։ Այն հիմնադրվել է 1928 թվականին՝ Կիլիկիայի կաթոլիկ հայերի պատրիարքության նստավայրը Սիսից տեղափոխելուց հետո, և մինչ օրս մնում է Հայ կաթոլիկ եկեղեցու ամենակարևոր վայրերից մեկը սփյուռքում։ Վանքային համալիրում գործում են պատրիարքարանի նստավայրը, թանգարան, տպարան և կրթական հաստատություններ։

Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողոկոսութեան

«Մեծի Տանն Կիլիկիոյ Կաթողիկոսութիւն»-ը Հայ Առաքելական Եկեղեցու կաթողիկոսական աթոռներից մեկն է, որն իր պատմական արմատներն ունի Կիլիկիայի հայկական թագավորության ժամանակաշրջանում (XI-XIV դարեր): Այս աթոռը, որն այժմ գտնվում է Լիբանանի Անթիլիաս քաղաքում, շարունակում է ծառայել որպես հոգևոր կենտրոն Կիլիկիայի և Միջին Արևելքի հայ համայնքների համար:

Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ Մայր Տաճար

Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչ Մայր Տաճարը Երեւանի կենտրոնում գտնվող Հայաստանյայց Առաքելական Սուրբ Եկեղեցու գլխավոր տաճարն է։ Այն կառուցվել է 1997-2001 թվականներին՝ Հայաստանում քրիստոնեության պետական կրոն հռչակման 1700-ամյակի առթիվ, իսկ օծվել է 2001 թ. սեպտեմբերի 23-ին։ Տաճարը, որն ունի ժամանակակից ճարտարապետություն, նվիրված է Հայ եկեղեցու հիմնադիր Սուրբ Գրիգոր Լուսաւորիչին։

Արամ Ա. Սրբազնագոյն Կաթողիկոս

«Արամ Ա. Սրբազնագոյն Կաթողիկոս»-ը Հայ Առաքելական Եկեղեցու 129-րդ Կաթողիկոսն էր, ով գահակալել է 1995-1999 թվականներին։ Նրա պատմական նշանակությունը կապված է խորհրդային ժամանակաշրջանից հետո եկեղեցու վերակազմավորման և Հայաստանի անկախության առաջին տարիներին ազգային-հոգևոր կյանքի վերածննդի գործընթացների հետ։ Նրա անունը կրում է Երևանի «Մալաթիա-Սեբաստիա» վարչական շրջանի հրապարակներից մեկը՝ ի հիշատակ նրա ծառայության։

Քրիստոս

«Քրիստոս» անունը Հայաստանում առաջին հերթին կապվում է Երևանի Սուրբ Քրիստոսի եկեղեցու հետ, որը կառուցվել է 19-րդ դարում (1835-1842 թթ.)՝ փոխարինելով ավելի հին մատուռի։ Այն Երևանի հազվագյուտ գործող եկեղեցիներից մեկն է խորհրդային շրջանում և այսօր էլ մեծարում է Հայ Առաքելական եկեղեցու ավանդույթները։

Աստուածաշունչ

«Աստուածաշունչը» քրիստոնեական սուրբ գիրքն է, որը բաղկացած է Հին և Նոր Կտակարաններից։ Այն համարվում է Աստծո հայտնությունը մարդկանց և գրի է առնվել տարբեր հեղինակների կողմից դարերի ընթացքում՝ սկսած մ.թ.ա. առաջին հազարամյակից։ Հայերի համար այն հատկապես կարևոր է, քանի որ 5-րդ դարում սուրբ Մեսրոպ Մաշտոցը թարգմանեց Աստվածաշունչը հայերեն՝ դրանով իսկ հիմք դնելով հայ գրականության և մշակույթի զարգացմանը։

Յովհաննէս Պլուզ Վարդապետ

«Յովհաննէս Պլուզ Վարդապետ» վերաբերում է 19-րդ դարի հայ ականավոր հոգևորական, մանկավարժ և հասարակական գործիչ Յովհաննէս Պլուզեանին, ով ավելի հայտնի է Պլուզ վարդապետ մականունով։ Նա եղել է Կոստանդնուպոլսի հայ համայնքի կրթական կյանքի կազմակերպիչներից, հիմնադրել է դպրոցներ և նպաստել հայ մշակույթի պահպանմանը օսմանյան շրջանում։ Նրա անունը կապված է նաև Սկյուտարի (Ուսքուդար) հայկական դպրոցի և Սուրբ Երրորդություն եկեղեցու հետ, որոնք դարձել են հայ մտավոր կենտրոններ։